Rozdział I

~Cara~
 
   Rok temu zmarł tata. To było coś strasznego...mama do dziś ma gorsze dni, w których całkowicie zamyka się w sobie i myśli dlaczego to spotkało właśnie jego. Mi też nie jest łatwo, ale staram się jakoś pozbierać i pomóc jakoś mamie, ale to nie jest takie łatwe! Gdy zaproponowałam jej terapię u psychologa wpadła w szał i więcej nawet nie chciała o tym słuchać, ale jestem pewna, że to by jej pomogło. Od dłuższego czasu chodzi za mną myśl, żeby się przeprowadzić i myślę, że to byłoby najlepsze wyjście, ale z drugiej strony tu mama ma pracę a ja i Stan mamy szkołę. Nie wiem czy w nowym miejscu mamie udałoby się znaleźć nową pracę a nam odpowiednią szkołę, ale pogadam o tym z mamą...

~*~

-Mamooo...-wesoła krzyczałam na cały dom, aby jak najszybciej odnaleźć mamę.
-Tak kochanie ?-przerażona mama wyszła zza rogu kuchni.
-Mam pewien plan jak uwolnić się od naszych...bolesnych wspomnień...-nagle jakoś zesmutniałam.
-Hej. Kochanie ?! Wszystko ok ? Co tak nagle zesmutniałaś...-zapytała lekko podenerwowana mama.
-Nie, nic się nie stało. Tylko...przypomniałam sobie o tacie...
-Hej Car...wszystko będzie dobrze. To jak powiesz mi co to z plan ?-pocieszyła mnie mama,chodź i tak wiedziałam, że jej samej nie jest łatwo.
-Może byśmy się przeprowadzili-powiedziałam cicho.
-Myślę, że  to nie jest taki zły pomysł, ale dobrze wiesz, że to nie będzie takie łatwe...
-Tak wiem mamo, ale to by mogło nam pomóc...
-Myślałaś już może gdzie tak dokładniej mielibyśmy się przeprowadzić ?-zapytała entuzjastycznie mama
-Hmm...myślę że Holmes Chapel byłoby idealne...-odpowiedziałam szybko.
-Ty to zawsze coś wymyślisz-zaśmiała się mama
-No bo to przecież ja-puściłam oczko i się uśmiechnęłam.
-Czekaj, czekaj...czy to nie tam mieszkał ten twój Harry czy jak mu tam ?-zapytała zdziwiona mama.
-Nieeeeee...-odpowiedziałam sarkastycznie, co od razu wyczuła moja mama.
-Oj ja  Cie już bardzo dobrze znam...to dla niego chcesz się tam przeprowadzić.
-No mamo nie tylko dlatego...-odpowiedziałam
-Dobrze skoro tak sądzisz...to chodź poszukamy jakiegoś odpowiedniego domu.
-Ok ! To ja lecę włączyć komputer.-wstałam i pobiegłam do pokoju cała w skowronkach.
[...]
-Myślę, że ten jest odpowiedni...podaj mi numer to zadzwonię do właściciela.
-768*******
-O...jest sygnał...Halo ?-powiedziała mama po czym wyszła z pokoju.
Wróciła cała w skowronkach, co oznaczało dobrą wiadomość.
-I  co?- zapytałam oczekując szybkiej odpowiedzi.
-Jest nasz- odpowiedziała szczęśliwa mama.

[...] Miesiąc później

-Wszystko spakowane kochani?- zapytała mama.
-Tak !-odpowiedziałam chóralnie z moim braciszkiem.
-To jedziemy na samolot.Wylatujemy za 2 godziny-oznajmiła mama, po czym wyszliśmy z domu.
"Pasażerów lotu nr 458 z Dublina do Londynu prosimy o udanie się się na odprawę"
Z głośników na lotnisku wydostał się dźwięk a ja szturchnęłam mamę na znak że pora na nas.
Godzinę później było już po odprawie a my udaliśmy się do samolotu. To co tam zobaczyłam zapamiętam do końca życia...
___________________________________


I jest pierwszy rozdział :D Pewnie i tak nie będzie komentarzy ale warto spróbować 2 kom.=next !